Ana Mendieta. De naam ken ik al tijden en het werk kom ik soms tegen op de website van een galerie, denk dan "ach, dat is weer zo'n hedendaagse kunstenares die kunst maakt met haar lichaam" en klik verder.

Dat dat lichaam dood is - lezen is ook een kunst - ontdekte ik vandaag pas. In 1985 kwam Ana Mendieta, zevenendertig jaar oud, om het leven bij een val uit het raam van haar appartement op de vierendertigste verdieping van een gebouw in New York. Dat ze op dat moment getrouwd was met Carl André, beroemd minimalistisch beeldhouwer, wist ik ook niet. Dat diezelfde André beschuldigd werd van de moord op Mendieta - de val uit het raam vond plaats tijdens een ruzie tussen de twee geliefden - maar bij gebrek aan bewijs werd vrijgesproken, maakt haar verhaal nog interessanter.

Want wat te denken van de kunst die Mendieta al jaren voor haar tragische dood maakte? Performances waarbij ze naakt onder een bebloed laken ligt. Stempels van bloed in de vorm van haar lichaam. Zelfportretten met een gezicht vol bloed. En de fotoserie hierboven - alsof de glasplaat waartegen ze haar hoofd drukt, het trottoir is waarop ze viel.

En dan zijn er de beelden van echtgenoot Carl André. Rijen en vlakken van vierkante metalen platen op de grond. Museumvloeren geplaveid met tegels in alle kleuren, materialen en maten. Net trottoirs. Kunst is het leven, het leven is kunst.

> Het werk van Ana Mendieta (1948-1985) is tot en met 27 juli te zien in de tentoonstelling Body Tracks in het Fries Museum in Leeuwarden.