Hoewel ik nooit zo'n fan was van Chris Ofili - die rare Afrikaanse kunstenaar die zijn schilderijen op gedroogde olifantendrollen zet - ben ik het na mijn bezoek aan Tate Britain wel geworden. In het museum belandde ik in een mysterieuze galerij waarin dertien prachtig uitgelichte doeken van Ofili tegen de muur aan leunen. Vergelijkbaar met de beroemde tempelachtige ruimte van Mark Rothko in Tate Modern (die toen ik er was door de aanwezige moeders-met-kinderen werd gebruikt als rustplaats en daardoor helemaal niet meer tempelachtig was, het zou verboden moeten worden) en minstens zo indrukwekkend wat mij betreft. Toen de installatie werd onthuld oogste hij veel kritiek wegens de godslastering die Ofili zou plegen, door een olifant en twaalf apen op zijn doeken te presenteren als waren het Jezus en zijn discipelen, en later kwam daar nog een geldschandaal overheen - maar wie de ruimte binnenloopt kan niet anders dan overtuigd zijn:

"What is most sensational about the work is Ofili's use of colour - a palette so rich, so saturated and so gorgeous that I can remember thinking when I first encountered it that I'd never seen another work of art like it." (uit de Telegraph)

> The Upper Room (1999-2002) van Chris Ofili in Tate Britain en, een juichende recensie in de Telegraph, Like nothing you've ever seen before.