Oud nieuws uit de Volkskrant maar niettemin de moeite waard - de tentoonstelling 'Being in the Middle' van de Belg Lawrence Malstaf in cultuurhuis De Brakke Grond, vol met zinsbegoochelende apparaten, is volgens de verslaggever terplaatse namelijk de leukste tentoonstelling van het jaar 2004:

"Nu wordt het woordje leuk niet vaak gebezigd in een kunstrecensie, maar we kunnen er domweg niet omheen: de tentoonstelling Being in the Middle is zelfs leuker dan een bezoek aan de Elysische velden van onze amusementscultuur, de pretparken." (uit de online Volkskrant die deze maand integraal en gratis te lezen is)

> Being in the Middle, een tentoonstelling van Lawrence Malstaf in het Vlaamse cultuurhuis de Brakke Grond in Amsterdam.

Het Britse Wales vond dat het iets aan zijn culturele imago moest doen en riep onder de naam 'Artes Mundi' een prestigieuze prijs in het leven, die deze week voor het eerst werd uitgereikt. Op de shortlist stonden namen als Fiona Tan,
Kara Walker en Jane Antoni, maar de prijs werd gewonnen door de Chinese kunstenaar Xu Bing, die speciaal voor de gelegenheid een kunstwerk maakte van het stof dat hij op 11 september 2001 verzamelde op Ground Zero:

"His installation 'Where does the dust collect itself?' was especially made for the Artes Mundi Prize contest. He covered the museum's floor with the dust he had collected from the 11 September 2001 terror attacks in New York. The surface of the settled dust was then punctuated by the Chinese verse "As there is nothing from the first, where does the dust collect itself?"

> BBC News in Dust artist wins first Artes Mundi over Xu Bing, winnaar van de eerste Artes Mundi Prize.

Hans den Hartog Jager haalt me de woorden uit de mond, maar neemt het in zijn recensie in het NRC ook op voor Yinka Shonibare - wiens werk volgens de criticus veel meer is dan het platte multiculturele etiket dat Boijmans van Beuningen op de tentoonstelling plakte:

"Want hoe 'verlicht' we ook mogen wezen, het is opvallend dat veel van de donkere kunstenaars die de afgelopen jaren doorbraken, zo vaak worden aangesproken op hun 'multiculturaliteit'. Of het nu Chris Ofili is of Kara Walker of Yinka Shonibare, altijd schijnt hun werk te moeten gaan over de worsteling tussen de culturen - en anders persen de galeries en musea het wel in die mal. Zo ook Museum Boijmans, dat samenvattend stelt dat Shonibares tentoonstelling "op speelse, humoristische en visueel overdonderde wijze belangrijke issues van de huidige multiculturele maatschappij aan de orde stelt". Maar is dat wel zo?"

> Multiculturele kluts van Shonibare - NRC Handelsblad over de tentoonstelling Double Dutch van Yinka Shonibare in museum Boijmans van Beuningen.

Vorige week bestelde ik bij het American Book Center in de Kalverstraat (waar vanavond de beruchte en megahippe Chicks on Speed acte de presence geven, maar dat terzijde) ongezien het boek
The artist Louise Bourgeois, dat mijn eerste zelf aangeschafte biografie ooit zal zijn - maar als "grande dame of US art, 92 and still working" is Bourgeois de moeite wel waard. Dat vonden ze bij the Guardian ook, dus ter gelegenheid van Bourgeois' lopende tentoonstelling Stitches in Time mochten kunstenaars, critici en schrijvers die grote dame namens de krant een zelfbedachte vraag stellen:

> Any answers? Louise Bourgeois krijgt en beantwoordt vragen in the Guardian ter gelegenheid van haar tentoonstelling Stitches in Time in Edinburgh.

(v.l.n.r.) 'De martelaar Sabri El Atamna', 'De meester-martelaar Fatfi El Schakak', 'De Martelares het meisje Nora Mohamed El Hind' en 'De leider martelaar van de Jihad Jasir Hanin' - wat je er verder ook van mag denken, de graffiti die ter ere van de martelaren op Palestijnse muren wordt aangebracht is misschien gruwelijk maar tegelijkertijd ook gewoon mooi. Fotograaf Ad van Denderen reisde af naar de Westbank en de Gazastrook en maakte er een fotoserie onder de titel Tot in het Paradijs, die op dit moment te zien is in het Nederlandse Fotomuseum in Rotterdam.

> Tot in het Paradijs - affiches en graffiti in Palestina, een fototentoonstelling van Ad van Denderen in het Nederlands Fotomuseumin Rotterdam (t/m 18 april).

Fotografie versus Schilderen en vice versa - het blijft een hot topic. Op PhotoQ gaat het door criticus Hans den Hartog Jager aangezwengelde debat onverwijld door, David Hockney verhit de Engelse gemoederen door fotografie dull te noemen, en vandaag lanceert Artnet's Jerry Saltz een achtenveertig maanden durend verbod op het gebruik van fotografie in de schilderkunst:

"Call this the Richter Resolution, the Polke Principle or the Tuymans Rule. Whatever you call it, it means that photographs, film stills, snapshots or whatever may be used as starting points, references or inspiration, but for the next four years let's pretend there's a ban against the use of mechanical devices to replicate these images in paintings."

> The Richter Resolution, the Polke Principle or the Tuymans Rule van Jerry Saltz.

Ter gelegenheid van haar tienjarige bestaan programmeerde Stedelijk Museum Bureau Amsterdam een tentoonstelling van de - ook hier - verguisde zusjes L.A. Raeven.
Met hun nieuwe video Sibling Rivalry waarin twee rijke verveelde meisjes figureren als alter ego van henzelf, dienen ze en passant hun critici van repliek:

"De meisjes zijn deels gemodelleerd naar de bekende Amerikaanse miljonairsdochters en koopnymfo's Paris en Nicky Hilton. "Zij krijgen dezelfde soort negatieve reacties als wij," zegt Liesbeth in het Stedelijk Bureau, vlak nadat ze de video hebben geïnstalleerd. "Wat op internet allemaal over hen wordt gezegd, heeft hetzelfde venijn als de dingen die wij, vooral van vrouwelijke curatoren, vaak te horen krijgen." Angelique: "Het kan soms net zo goed over ons gaan."

> Tengere tweeling slaat terug - Het Parool over de video Sibling Rivalry 2004 van L.A. Raeven in Stedelijk Museum Bureau Amsterdam, nog te zien t/m 15 maart.