Waar het internet er om bekend staat dat zelfs de meest schokkende zaken er met gemak te vinden zijn, werd ik bij de tentoonstelling van de Franse fotografe en favoriet Bettina Rheims toch verrast door een serie foto's die ik als ervaren kunstsurfer nog niet van haar kende. Tussen Rheims intrigerende portretten van zowel sterren als gewone stervelingen hangt in de Kunsthal een serie expliciete foto's die je eerder in Playboy dan in het museum zou verwachten. Toch passen ze, alleen al omdat het harde licht en het kale decor ze onderscheiden van doorsnee pornofotografie, naadloos in de tentoonstelling. Met de foto's van elkaar likkende, zoenende en vastgebonden vrouwen krijgt de seksualiteit die in Rheims' werk alom aanwezig is een duidelijke plaats en laat onverbloemd de bron zien waaruit Rheims ook voor haar andere portretten put.

> Bettina Rheims in de Kunsthal in Rotterdam, nog te zien tot en met 21 maart.

"The tragedy of her other installation, Black Girl, is of a different kind. The girl has lost her childish innocence and beauty. A horrifying lump grows out of her head. From her knees down she seems to melt. Unidentifiable drops are lying all around her. The shortco-
mings and suffering of mankind, in different shapes."

> Gezien en favoriet - Zwart Meisje
van Anne Wenzel in de tentoonstelling Different Shades of Grey bij galerie Diana Stigter, met Dieuwke Spaans, Iris van Dongen en Judit Kurtág.

Dit weekend loopt de tentoonstelling van Jörg immendorff en Jonathan Meese in De Hallen in Haarlem definitief af en ik zou zeggen: grijp uw kans om hem nog even te zien. Want al stond hij al tijden in mijn te-doen-lijstje vond ik het werk van de twee Duitse kunstenaars onverwacht verrassend goed, en dan vooral de combinatie van beiden. Immendorff's doordachte en beheerste schilderijen staan in groot contrast met de verfrissende tekenachtige doeken van Jonathan Meese maar horen toch bijelkaar - zo lijken ze in De Hallen samen de oude en nieuwe Duitse schilderkunst te vertegenwoordigen, met echo's van Sigmar Polke en de Neue Wilden:

> Sherwood Forest - Jörg Immendorff en Jonathan Meese in De Hallen Haarlem, nog tot en met aanstaande zondag te zien, met als bonus vijf prachtige video's van Julika Rudelius.

Telkens als ik Loretta Lux' portretten ergens zie vraag ik me af of ze nou echt wel zo goed zijn - er wringt altijd iets dat de aandacht vasthoudt maar ze zijn ook wat gladjes en illustratief. De Volkskrant lijkt dezelfde vraag en misschien wel het antwoord te hebben:

"Het maakt haar werk zowel intrigerend als irritant. Hier wordt een spelletje met jou als kijker gespeeld, en het is niet meer dan eerlijk dat je elke foto vervolgens tot in de details naloopt, op zoek naar schoonheidsfoutjes, gebreken en weerspiegelingen die wellicht een tipje van de sluier kunnen oplichten. Of Lux' werk ook goed is - die vraag is dan nog niet eens aan de orde." (de Volkskrant)

> Denkbeeldige portretten - over het werk van Loretta Lux, naar aanleiding van haar tentoonstelling in het Haagse Fotomuseum, nog te zien tot en met 28 mei.

"Wie als hedendaags kunstenaar besluit te gaan borduren, liever dan te blijven schilderen of beelden te maken, verandert niet alleen van medium: het borduren is meer dan alleen handwerk, het is een territorium. De interessante beweging tussen de traditie en de sociale connotaties is eigenlijk heel uniek. Het creëert een kritische kijk naar onze culturele omgeving." (Berend Strik tijdens de opening van tentoonstelling 'Geborduurd')

> Het praatje, de (willekeurige) plaatjes, het artikel en de video van Geborduurd.

"Het Textielmuseum haakt in op de groeiende populariteit van borduren met de verrassende tentoonstelling 'Geborduurd'. Geëxposeerd worden kunstwerken, designproducten, sieraden en mode-ontwerpen van Nederlandse kunstenaars en ontwerpers die één ding gemeen hebben. Het borduurmedium waarin ze geheel of gedeeltelijk zijn uitgevoerd, is van wezenlijk belang voor hun inhoud. Zo laten de werken tegenstellingen zien tussen voorstelling en techniek, hekelen conventies of verwijzen naar tradities en vervlogen tijden."

> Eigen link eerst - de tentoonstelling 'Geborduurd' in het Textielmuseum Tilburg, van 18 februari tot en met 4 juni, met Hinke Schreuders en anderen.

Gisteren lukte het me na jaren van goede voornemens eindelijk Art Rotterdam eens te bezoeken, getooid met een heuse suds-and-soda-pers-badge. Net iets frisser en in ieder geval gezelliger dan de KunstRai was het retourtje Rotterdam de moeite waard. Een favoriet noemen kan ik niet, vanwege de bomen en het bos, wel maakte ik er plaatjes zodat u zelf kunt kiezen:

> Art Rotterdam - nog tot en met aanstaande zondag te bezoeken en bekijken, plus de verslagen van collega-kunst-loggers cioran, trendbeheer, allartlog en chmkoome.

Het uitstekende - want volledige en uitgebreide - galeries.nl begon deze maand een nieuwe rubriek. Als variant op het al langer bestaande 'kunst van dag' wordt er iemand uitgenodigd dagelijks een keuze te maken uit de op de site aanwezige kunstwerken, en daarbij een motivatie te geven. Deze maand is de eer aan Alex de Vries, publicist en oprichter van Metropolis M:

> Kunst van de dag door Alex de Vries - iedere dag een kunstwerk via galeries.nl

De Tsjechische kunstenaar David Cerny maakte een politieke variant op Damien Hirst's Shark - in plaats van de beroemde opgezette haai plaatste hij een beeltenis van Saddam Hussein in het aquarium - en wilde die in Belgie tentoonstellen maar de plaatselijke burgemeester stak er een stokje voor:

"Burgemeester Landuyt stelt dat Shark van de Tsjechische kunstenaar David Cerny beter niet in de Middelkerkse Dronkenput geplaatst wordt, omdat de bevolking niet opgetogen is met een dergelijke beeltenis van Sadam Hoessein in hun buurt. Hij stelt dat het werk van niet veel fijngevoeligheid getuigt en "dat je maar nooit weet wat er kan gebeuren als je met dergelijke explosieve zaken uitpakt". (De Standaard)

> Kunstwerk Saddam Hussein verboden en Middelkerke heeft schrik van Saddam, over de commotie rond het werk Shark van kunstenaar David Cerny.

Morgen opent Tate Modern in Londen een grote overzichtstentoonstelling van de in 1997 overleden en inmiddels al legendarische Martin Kippenberger. De kranten schrijven alvast over de, zowel qua werk als leven ongrijpbare, Duitse kunstenaar:

"And if Kippenberger, for all the analysis and myth-making, remains an oddly unquantifiable figure, that is what makes him interesting. It is his awkwardness, his prickly refusal to be confined or to offer easy conclusions that makes his apparently cranky experimentation worthwhile. In an age when so much of the difficulty of modern art has been comfortably absorbed by the mainstream, Kippenberger may yet prove to have been art's last real rebel."

> Modern art is rubbish en Was this hyperactive punk the last real rebel in art? - de Guardian en de Telegraph over Martin Kippenberger naar aanleiding van een morgen te openen tentoonstelling in Tate Modern.

"Het is niet mijn stijl om luid te spreken en met mijn vinger te wijzen. Misschien zijn er middelen met een sneller effect, maar ik vind dat kunst meer potentie heeft als het de waan van de dag overstijgt. Ik denk dat er ongekende kracht schuilt in reflectie en verbeelding." - Shirin Neshat in een interview met de Volkskrant

Dit weekend opende in Stedelijk Museum CS in Amsterdam een tentoonstelling van filmmaakster en fotografe Shirin Neshat, die op zeventienjarige leeftijd haar geboorteland Iran verliet om naar de kunstacademie in Los Angeles te gaan. Al had Neshat na haar afstuderen aanvankelijk geen behoefte aan het maken van (politieke) kunst, bij terugkeer naar haar land kon ze als Iraanse vrouw niet om de wortels van haar eigen cultuur heen:

"Na ruim 16 jaar bracht ze in 1990 voor het eerst weer een bezoek aan haar vaderland. Deze hernieuwde kennismaking maakte diepe indruk. Neshat richt zich sindsdien op het onderzoeken en becommentariëren van haar relatie tot haar land en de Islam en in het bijzonder de positie van de vrouw en de verhouding man-vrouw. Dit doet ze vanuit twee zeer verschillende culturele achtergronden waarbij ze zich richt op grote onderliggende sociale thema's."

> Shirin Neshat in Stedelijk Museum CS, van 4 februari tot en met 16 april, en het interview dat de Volkskrant naar aanleiding van de tentoonstelling met haar had.

Het Stedelijk Museum aan de Paulus Potterstraat in Amsterdam is al bijna een jaar gesloten, de muren inmiddels gestript, en de kunst is voorlopig alleen nog maar te zien in het tijdelijke SMCS bij het Centraal Station. Afgelopen week werden in het oude gebouw officieel de definitieve plannen voor de nieuwbouw van het museum gepresenteerd - het duurt nog wel tot half 2008 voor het zover is maar dan hebben we ook wat:

"In het Weissman-gebouw wordt de oorspronkelijke structuur hersteld waardoor meer ruimte is voor tentoonstellingen. Op de zolderverdiepingen komen ateliers waar onder andere beelden en schilderijen worden gerestaureerd. Bij de nieuwbouw is gekozen voor een grote kelder waardoor 'boven de grond' ruimte is ontstaan voor een nieuw plein. Dit voorplein moet overdag en 's avonds een levendige toevoeging worden aan het Museumplein. In de nieuwe kelder komt een multi-disciplinaire tentoonstellingszaal. In het boven de ontvangsthal 'zwevende' volume is ruimte voor grote zalen en een auditorium voor lezingen, debatten, films etc. Boven op het dak, met uitzicht op het Museumplein, komen de kantoren."

> Impressie Definitief Ontwerp Stedelijk Museum en het Parool in Het nieuwe Stedelijk wil koploper zijn over de nieuwbouwplannen voor het Stedelijk Museum in Amsterdam, met een rondleiding door het ontwerp via quicktime.

Ik fiets er regelmatig langs, de nieuwe foto's van Erwin Olaf, en al lijken ze me wel wat neem ik nooit de moeite af te stappen om eens rustig te kijken. Vanwege een tentoonstelling van Olaf in New York zette de Volkskrant ze onlangs online in een slideshow met begeleidend schrijven:

"De foto's doen denken aan de jaren vijftig. De karakters kijken voor zich uit, de leegte is immens, er hangt een sfeer van grote onzekerheid. Zelf zegt Olaf: "We zitten in een tijd tussen actie en reactie. We weten het even niet meer. We zijn overrompeld, we zijn bevangen." Tegelijk is sprake van een vrolijke treurigheid. Olaf: "Ik vind altijd dat je ook niet serieus moet zijn. Ik kietel en deel een klap uit."

> Een Volkskrant fotospecial met foto's van Erwin Olaf uit de series Hope en Rain.