Intussen worden in Berlijn de voorbereidingen getroffen voor de prestigieuze 4e Berlin Biennale, waaraan vanuit Nederland Mark Manders, Erik van Lieshout en collega-kunst-logger Marcel van Eeden deelnemen. In een voormalige Joodse meisjesschool zullen zo'n honderdvijftig tekeningen van Van Eeden te zien zijn, allemaal gebaseerd op het fictieve personage K.M. Wiegand. Ter gelegenheid van de tentoonstelling werden honderdveertig van die tekeningen gebundeld in een boek:

"Mal ist er Schauspieler, mal Kunsthistoriker oder auch Security Guard im Weißen Haus: In seinen virtuosen Zeichnungen verleiht Marcel van Eeden dem Botaniker K. M. Wiegand eine abwechslungsreiche fiktive Biografie."

> De 4th Berlin biennial for contemporary art, van 25 maart tot 28 mei met werk van onder anderen Marcel van Eeden, en zijn boek K.M. Wiegand - Life and work.

Ze wees er zelf vast bij voorbaat op - haar grote collages van satijn lijken een beetje op de dekens van Tracey Emin. In galerie Akinci hing Charlotte Schleiffert de ruimte vol met doeken die ze vorig jaar in haar woonplaats Xiamen, China, maakte. Het materiaal en sommige afbeeldingen doen daardoor denken aan de traditioneel Chinese optochten met satijnen draken maar Schleiffert vulde ze ook met de teksten en stoere sexy vrouwen die we al kennen van haar tekeningen. Intussen vond ik juist die meer-dan-menshoge tekeningen krachtig en prachtig als altijd - waar de doeken aan de oppervlakte blijven hebben zij de combinatie van het poëtische met het directe die het werk van Schleiffert zo sterk maakt.

> Charlotte Schleiffert in galerie Akinci, met tekeningen en werken van satijn.

Tijdens een rondje langs wat Amsterdamse galeries viel ik als een blok voor de aandoenlijke beelden van Hans van der Ham. Het konijn en de Pinokkio die hij van donkerbruine klei maakte lijken weggelopen uit een kinderboek en hebben zo'n hoog schattigsheidsgehalte dat je je bijna afvraagt of het nog wel Kunst is - maar tegelijkertijd zijn ze zo ontwapenend en direct dat het een verademing is ze tegen te komen tussen alle ingewikkelde conceptuele of gewoon saaie kunst.

> De beelden van Hans van der Ham in galerie Metis_NL, nog te zien tot 2 april, en een artikel over zijn werk uit Kunstbeeld van november vorig jaar.

Komende dinsdag is in Het Uur van de Wolf een documentaire te zien waarin de gerenommeerde kunstcriticus Robert Hughes kijkt naar de ontwikkelingen in de moderne kunst van de afgelopen twee decennia:

"Hij vraagt zich daarbij af of moderne kunst nog steeds shockerend kan zijn in haar originaliteit en maatschappelijke betrokkenheid. De Keuze van Robert Hughes is een persoonlijke verkenning naar het belang van hedendaagse kunst. "Tegenwoordig gaan de meest controversiële kunstwerken niet over de verschrikkingen van oorlog maar over de persoonlijke fobieën van de artiest", aldus Hughes."

> De keuze van Robert Hughes, dinsdagavond 14 maart in Het Uur van de Wolf, om 20.25 uur bij de NPS op Nederland 3.

De Federatie Kunstuitleen lanceerde een website waar gestemd kan worden op het beste Nederlandse kunstwerk van de afgelopen vijftig jaar. Een naar het er uitziet betrouwbaar comité van kunstkenners maakte alvast een voorselectie, gebaseerd op persoonlijke voorkeur. Zo komen we maar liefst vijf schilderijen van Marlene Dumas tegen, een mooi beeld van Mark Manders, het hilarische parkeerkleed van John Körmeling en natuurlijk de prachtige foto I'm too sad to tell you van Bas Jan Ader. Ik kan bijna niet kiezen, u misschien wel.

> Artstart.nl - kies uw favoriete Nederlandse kunstwerk en maak kans op een leven lang gratis kunstuitleenkunst. (via trendbeheer)

Bent u ook iemand die het liefst zo snel mogelijk voorbij loopt aan de overvloed van video en films in galeries en musea - niet zo gek want er zit veel onzin bij en moet je daar nu echt twintig minuten naar gaan staan of zitten kijken? Neem op een druilerige maandagmiddag dan toch maar gewoon eens bewust de tijd om in Stedelijk Museum CS de films van Shirin Neshat rustig één voor één te gaan zien. Bij Zarin, over een jonge prostituée die plotseling de gezichten van mannen niet meer ziet, en Mahdokht, waarin een vrouw in een moeras omringd door strengen gele wol verwoed truien breit, blijft u vast en zeker zitten. Okee, de symboliek ligt er hier en daar misschien wat dik bovenop - lees vantevoren vooral niet de bordjes die het museum erbij hing - maar ze doen het wel, de films, ontroeren en binnendringen.

> De stills van Shirin Neshat's films in Stedelijk Museum CS, te zien tot 17 april.

"Sometimes I find an old book at the secondhand book market in which I see photographs I've used before for a drawing. For a very short moment I have the impression that my work is actually in the book, until I realize it's the original."

> Encyclopedia of my Death - een interview met Marcel van Eeden in online krant The Morning News.

Thomas Elshuis was architect, erfde een verzameling van twintigduizend dia's en besloot kunstenaar te worden. De dia's, door een vriend gemaakt op zijn reizen over de wereld, vormen nu de basis voor de nieuwe beelden die Elshuis aan de hand van het archief samenstelt:

"In zekere zin heeft Elshuis de rol van reiziger van de overleden vriend overgenomen. Als een digitale Marco Polo beweegt hij zich al zappend door het immense beeldenrijk, isoleert en herschikt hij fragmenten, details, structuren en sferen, om uiteindelijk met nieuwe beelden thuis te komen."

> Als een digitale Marco Polo op reis - de Volkskrant over de fotowerken van Thomas Elshuis, die tot 25 maart te zien zijn in Wetering Galerie in Amsterdam.