Tijdens de 'dag van de naturalisatie', die deze week plaatsvond in heel Nederland, deed de gemeente Amsterdam een kunstwerkje van Ni Haifeng cadeau aan iedereen die er de Nederlandse nationaliteit aangemeten kreeg. De sinds twaalf jaar in Amsterdam wonende Chinees Haifeng, vooral bekend om zijn gebruik van Delfts blauw en porselein in hedendaagse kunstwerken, maakte speciaal voor de gelegenheid een serie van unieke porseleinen objecten die volgens de kunstenaar symbool staan voor Nederland in het algemeen en Amsterdam in het bijzonder:

"Voor de Amsterdamse naturalisatieceremonie maakte hij een installatie van steen, hout en aardappels, die tezamen de plattegrond van Amsterdam weergeven. Deze installatie deelde hij op in duizenden stukjes, die hij vervolgens in Delfts blauw porselein goot. (...) Een deel van het hout en de stenen die Haifeng gebruikte voor zijn installatie zijn eeuwenoud. Ze verwijzen naar de geschiedenis van Amsterdam, in de woorden van de kunstenaar een stad waar laag over laag gebouwd is. En de aardappels? "Die zijn een essentieel onderdeel van het Nederlandse leven, en roepen een gevoel van huiselijkheid op. Ik vond aardappels meteen lekker. Sinds ik hier woon eet ik ze bijna elke dag."

> Nieuwe Amsterdammer krijgt Delfts blauw bij naturalisatie - de Volkskrant over de porseleinen aardappels van Ni Haifeng die Amsterdam cadeau deed tijdens de dag van de naturalisatie.

Het kwam niet op internet te staan, jammergenoeg, want het is een mooi interview dat Vrij Nederland met voormalig (aldus de verslaggeefster) enfant terrible Tracey Emin had:

"Laden en laden trekt ze open: zo'n zeshonderd tekeningen. Kwetsbare zwarte lijnen tegen grote witte vlakten. Langwerpige wezens in zachte kleuren. En een naakt slapende Emin met, jawel, rozenblaadjes in de tekening verwerkt. Tere tekeningen. Ze lacht haar schuine lach: "Vorige week ging ik terug naar mijn therapeut. Ik vertelde hem hoe gelukkig ik was maar dat ik bang was wat dat met mijn kunst zou doen. Weet je wat hij zei? "Mens, ga naar huis en wees gelukkig!" (Vrij Nederland, 12 augustus 2006)

> Recent werk van en On the couch with Tracey Emin uit de Guardian van eerder dit jaar.

Wekenlang dacht ik voor het slapengaan 'hm, had ik maar een leuk boek' om me uiteindelijk te realiseren dat ik toch al jaren een goed gevulde kast met geërfde kunstboeken heb staan - en zo las ik inmiddels al alles over het leven en werk van bijvoorbeeld Mark Rothko. Deze dagen ligt Mein Leben mit Max Beckmann van Mathilde Q. von Kaulbach op het nachtkastje. Mathilde von Kaulbach oftewel Quappi was de vrouw van de twintig jaar oudere schilder Max Beckmann en al heeft het iets moois, persoonlijk moet ik er niet aan denken mijn leven zo in het teken van iemand anders te stellen: Mathilde gaf een veelbelovende carrière als zangeres op, deed niets anders dan schoonmaken en koken - zelfs in de hongerwinter maakte ze nog de lekkerste maaltijden - en begeleidde haar man waar nodig. Daardoor zorgde ze er dan ook voor dat Beckmann tijdens een willekeurige maand in hun woning aan het Rokin in Amsterdam zo'n vijfenvijftig schilderijen en tekeningen kon maken, waaronder het in 1941 voltooide Doppelportrait von Quappi und mir. Het doek zegt alles over de relatie tussen Mathilde en de schilder.

> De geschiedenis van Max Beckmann en Quappi en het werk van Beckmann zelf.