Ter gelegenheid van zijn dertigjarige bestaan stelde tijdschrift Kunstbeeld De 30 van Kunstbeeld samen, een lijst van Nederlandse kunstenaars die volgens het blad en een gezelschap van kunstkenners op dit moment toonaangevend zijn. Over de selectie valt te twisten, want van sommige namen vraag je je af in hoeverre ze beklijven of slechts tot de waan van de dag behoren, maar als losse bijlage bij het tijdschrift - waarin van iedere kunstenaar een aantal afbeeldingen en een tekst staan - is het een mooi document, inclusief verantwoording:

"Moeilijker is het om een plaatsbepaling te doen. Op wie zal de hoofdredacteur van Kunstbeeld in 2036 'vanzelfsprekend' terugkijken, als zijnde representatief voor de Nederlandse kunst van 2006? Vier namen zullen dan zeker opdoemen: Rineke Dijkstra, Marlene Dumas, Aernout Mik en Atelier van Lieshout. Het zijn de 'inkoppers'. Maar wie verder? Kunstbeeld maakt in dit dossier een keuze. Dertig kunstenaars - exclusief de net genoemde 'inkoppers' - waarvan Kunstbeeld vindt dat ze op dit moment belangrijke posities innemen."

> De 30 van Kunstbeeld - een lijst van de belangrijkste Nederlandse kunstenaars van dit moment volgens maandblad Kunstbeeld.

> In het hoofd (6) - Advertisement (2004) van Roman Wolgin, dit najaar gespot op Frieze 2006.

Morgen wordt in het Royal College of Art in Londen voor de twaalfde keer de 'RCA Secret' gehouden, een jaarlijks terugkerend evenement waarbij voor een klein bedrag Grote Kunst van beroemde (en minder beroemde) ex-studenten te koop is. Dat wil zeggen, als je tussen de ruim tweeduizend werken de hand van de meester - zoals die van Hirst, Emin of Eliasson - maar herkent én op tijd binnen bent. In afwachting van de menigte die er zaterdag voor de deuren zal staan, was op de website van het college de hele week een preview te zien van de nu nog anonieme kunstwerken:

> Raad je plaatje - de kunstwerken voor RCA Secret 2006, de RCA Secret Blog en de Guardian met het artikel Psst! Do you want to know a secret?.

Tijdschrift Kunstbeeld zette vandaag nog even de culturele standpunten van de diverse politieke partijen op een rijtje en geeft daarbij - wie niet? - de voorkeur aan links:

"Een aantal constanten dus aan de linkerkant van het politieke spectrum: herziening van het subsidiestelsel. Verhogen van cultuurbudget naar 1% van de Rijksbegroting en - ook al is het soms deels - gratis musea. Als het verkennende kopje koffie van Wouter, Jan en Femke een magisch elixer zal blijken op 22 november en er daadwerkelijk een linkse coalitie komt, dan gaat er in ieder geval iets veranderen in kunstenland."

> Kiezen voor Kunst! - een vergelijking van de cultuurplannen door Kunstbeeld.

> In het hoofd (5) - het intrigerende witte konijn van Josephine Meckseper in de installatie The Complete History of Postcontemporary Art in Saatchi's USA Today.

The Vincent voor 2006 ging gisteren in Amsterdam naar de Poolse kunstenaar Wilhelm Sasnal, van wiens bestaan ik tot zijn nominatie voor de prijs eerlijk gezegd nog nooit had gehoord. Sasnal's voor The Vincent ingezonden werk viel me, zoals dat vaak gaat met films, tijdens de tentoonstelling in het Stedelijk Museum nauwelijks op maar de schilderijen die ik later her en der in Londen zag des te meer. Reden misschien om me nu ook eens in zijn andere werk te verdiepen want zoals de Volkskrant dit najaar naar aanleiding van de presentatie al schreef:

"Wie de prijs van vijftigduizend euro moet krijgen, is Wilhelm Sasnal. De Pool paart poëzie aan prozabeelden. Met Super 8-films, waarop zijn laatste camera te zien is en waarop het einde van het kodachroomtijdperk wordt afgekondigd, die hij zo lang afdraait dat ook deze verslijten. En een documentaire over undergroundbandjes die tussen sigarettenpeuken en Perzische tapijten Walt Whitman-achtige teksten over de Mississippi proberen te verbeelden. Eigenzinnige films die er geen last van hebben dat Sasnal eigenlijk schilderijen maakt, laat staan dat hij Europeaan is." (De Volkskrant, september 2006)

> Pool Sasnal krijgt Vincent Award - over The Vincent 2006 voor kunstenaar Wilhelm Sasnal, nog tot en met 14 januari te zien in het Stedelijk, een artikel over zijn films (pdf) en zijn schilderijen in galerie Sadie Coles HQ in Londen.

Over het hoofd gezien maar wel leuk is een stukje van Sandra Smets over Museum Van Nagsael, dat zichzelf naar verluidt na elf jaar opheft. In Van Nagsael - het kleinste museum ter wereld, namelijk schaal 1 op 15 - waren in de loop der tijd grote namen te zien als schilder Robert Zandvliet, Mark Manders en niet te vergeten ondergetekende. Ter gelegenheid van het elfjarig jubileum verschijnt binnenkort een boek en zijn deze maand in Van Nagsael zelf dia's te zien van alle tentoonstellingen:

"Kunnen we iets algemeens stellen over elf jaar? Volgens mij wel, afgaande op de dia’s. Net zoals de verticaal gerekte zaal zijn best doet groot te lijken, geholpen door het bolle glas van het kijkgaatje, zo doen veel kunstwerken dat ook. Veel boerderijdiertjes en takjes zag ik hun best doen manshoog en boomhoog over te komen. Figuratieve installaties, die in het echt overdreven machistische gebaren zouden lijken. Dat laatste bedoel ik positief. Ze vallen me niet vaak tegen als ik erlangs kom."

> 11 jaar Museum Van Nagsael - over het kleinste museum ter wereld aan de Botersloot in Rotterdam, een project van kunstenaars Rolf Engelen en Silvia B.

Op mijn zoveel-maandelijkse-galerietocht in Amsterdam zag ik onverwacht werk van Daniël Richter en vond het onverwacht mooi. Grimm Fine Art toont deze maand schilderijen op papier van de Duitse schilder Richter die misschien wat gewoontjes lijken maar vooral gewoon goed zijn. Verder de vreselijke want veel te artistiekerige Kate-Moss-tentoonstelling in Foam, het wat teleurstellende Le Nouveau Siècle in Museum van Loon, en de aanvankelijk veelbelovende maar bij nader inzien net-niet-helemaal-tekeningen van Nik Christensen bij de nieuwe galerie Gabriel Rolt. In Artspace Witzenhausen werkt Roland Sohier live aan een grote muurtekening, er zijn degelijke schilderijen van Tjebbe Beekman te zien bij Diana Stigter en natuurlijk, zeg het zelf maar want ik weet het nog niet, de nieuwe doeken van Marlene Dumas bij Paul Andriesse:

> Rondje Jordaan en omstreken, november 2006, zie links voor locaties en data.

In de Volkskrant een artikel over een interessante en pas geopende tentoonstelling in Amsterdam, Le Nouveau Siècle in Museum van Loon om precies te zijn. Ik was nog nooit in het relatief onbekende museum aan de Keizersgracht, dat regelmatig hedendaagse kunst laat zien, maar al wel een tijdje benieuwd want "wat het zo bijzonder maakt is dat het volledig is ingericht met de oorspronkelijke meubels, portretten en serviezen én de familie Van Loon er nog steeds woont". Vier schilderijen van de in Nederland niet zo vaak getoonde Michael Raedecker (zie afbeelding) en verder werk van onder anderen Jennifer Tee, Rezi van Lankveld en Germaine Kruip lijken me een goede reden om het museum eens te bezoeken, bovendien is de krant vol lof:

"Op Le Nouveau Siècle valt niets aan te merken, al het werk is volledig in harmonie met de omgeving. De kunstenaars, met goede hand gekozen door curator Xander Karskens, werden duidelijk gegrepen door het statige, van cultuur doordrenkte pand. De gevulde handschoenen en apen van Francis Upritchard zorgen voor een luchtige noot. Verder is alles luxe, calme et volupté. Nee, dat is niet saai. Dat is een verademing." (De Volkskrant)

> Statig huis tilt kunstenaars op - over de tentoonstelling Le Nouveau Siècle in Museum van Loon in Amsterdam, van 4 november tot en met 15 januari.

Dankzij de televisiespotjes weet vast iedereen het al: vanaf donderdag zijn er echte Viktor & Rolf's te koop bij Hennes & Mauritz. Het beroemde Nederlandse ontwerpersduo bedacht een eenmalige kledinglijn, bestaande uit jurkjes en colberts maar ook een sweater, lingerie en - zie links - een heuse trouwjurk voor maar 298 euro.
Voorgangers waren Karl Lagerfeld en Stella McCartney, die stuk voor stuk een enorme run op de H&M winkels veroorzaakten, dus we wachten de berichten over graaiende vrouwen, en in dit geval ook mannen, gewoon af.
Ik ga er niet voor de deur liggen, maar eigenlijk zou ik best zo'n jurkje of jas van Viktor en Rolf willen - het komt dus goed uit dat, alleen in Nederland en Scandinavië, de garderobe ook online aan te schaffen is.

> Viktor & Rolf voor H & M (pas op, flash) - offline vanaf 9 november en online vanaf 13 november te koop, en een artikel over de collectie in NRC Next.

Zo nu en dan kom je haar werk tegen in vaste-collectie-opstellingen van het Stedelijk, De Pont of het Van Abbe, maar de recentere schilderijen en tekeningen van Marlene Dumas worden vanwege haar internationale (sterren)status bijna nooit in thuisland Nederland tentoongesteld. Daarom is het des te bijzonderder dat er deze maand een tentoonstelling van Dumas' nieuwe werk is in galerie Paul Andriesse - de recensie is eerlijk gezegd niet erg nieuwsgierigmakend maar een bezoek natuurlijk een must, al was het maar omdat het werk (nog) niet online te zien is..

> Man Kind van Marlene Dumas bij galerie Paul Andriesse, nog tot en met 25 november, verder is deze week iedere dag de documentaire Miss Interpreted (1997) te zien op online kunstkanaal Cultura.

Het is nieuws van vorige week maar daarom niet minder interessant: "De meest opmerkelijke vermelding, op nummer 100, is die van zoekmachine Google. Volgens ArtReview noemen diverse curatoren het internet als een belangrijke tentoonstellingsplek, waar hedendaagse kunst vele miljoenen toeschouwers bereikt." (NRC Handelsblad)

> Gucci-baas is top in rangorde kunst, NRC Handelsblad over de The Power 100 van tijdschrift Art Review: (dat nu zes maanden digitaal abonnement weggeeft).

Terug in eigen land zag ik inmiddels alweer een paar tentoonstellingen - Hellen van Meene in Huis Marseille (niets nieuws maar niet slecht), Melik Ohanian in De Appel (interessant maar vraagt om inlezen), Vrouwen van Tokio & Parijs in het Van Gogh Museum (met mooie installatie van Viktor en Rolf) en last maar zeker niet least Bas Jan Ader in het museum Boijmans van Beuningen die ik al weken op mijn verlanglijstje had staan.

Voor het werk van Bas Jan Ader lijkt het niet per sé nodig een tentoonstelling te bezoeken, de foto's en een aantal van zijn films zijn net zo goed te bekijken in een boek of op internet als in een museumzaal, al is het mooi om ze zo eens allemaal bijelkaar te zien. Maar zoals een bekende die ik er tegenkwam zei: "waar je het werk van Ader eigenlijk al zo goed kent, dreigt het hier in zo'n grote ruimte aan intimiteit te verliezen."

Zeker zo interessant zijn dan ook de documenten over Ader's leven, werk en vooral zijn mysterieuze verdwijning die de tentoonstellingsmakers bijelkaar wisten te brengen, zoals een artikel dat het verhaal vertelt van zijn voorgenomen oversteek met een zeilbootje over de oceaan.

Het is misschien discutabel in hoeverre leven en werk van een kunstenaar aan elkaar verbonden mogen worden, in het geval van Ader - waar zijn vermissing op zee hetzelfde verhaal vertelt als zijn val van een dak, tak of in de gracht - kun je daar eigenlijk niet omheen en werd dat leven onlosmakelijk onderdeel van het werk.

> Het werk en de documenten van Bas Jan Ader in Boijmans van Beuningen in Rotterdam, nog te zien tot en met aanstaande zondag.