Ron Mueck: Untitled (Boy)

Mijn smaak is aan het veranderen, geloof ik, qua kunst. Vroeger zou ik het werk van Ron Mueck prachtig hebben gevonden. Driedimensionaal, een lichaam en heel belangrijk: eigentijds. Nee, niet zomaar ieder willekeurig bronzen beeld van een volksheld - tenslotte ook driedimensionaal en een lichaam - op een dorpsplein kwam in aanmerking. Moderne kunst moest het zijn. Bij voorkeur een beetje eng, beklemmend of verontrustend. Geen idylle aan míjn lijf. Nou ja, als het goed is, is het goed: het bronzen beeldje van het mollige meisje met het prachtige buikje en de puntige borstjes dat, met haar armen in de lucht, ergens in Enschede staat vond ik mooi.

Maar nu, nu doet het me niet veel meer, zo'n 'Untitled (Boy)' van Ron Mueck. Hoe dat komt weet ik, ooit beeldhouwster en liefhebster van de derde dimensie in hart en nieren, niet precies. Het is te gemakkelijk. Misschien. Maak een mensenlichaam of een deel daarvan zo natuurgetrouw mogelijk na, met hier en daar of overal een vervreemdend element en het werkt. Want iedereen herkent er wel iets in. Misschien. Nou ja, als het goed is, is het goed. Maar dan moet het wel precies goed zijn.

> In de 'Lifecasters Hall of Fame': Ron Mueck