In galerie Paul Andriesse opende gisteren een tentoonstelling van Antonietta Peeters met 'nieuwe schilderijen en haakwerk'. Over dat haakwerk schreef Rutger Pontzen in Vrij Nederland:

"Het beeld rekende in een keer af met alle vooroordelen die je kan hebben over vrouwelijke kunstenaars die met textiel werken. Niks geen huisvlijt of gefröbel. Hier stond een fiere stoere constructie, waaraan vrouwen en mannen zich konden vergapen."

Die fiere stoere constructie, een gehaakte motor, is deze keer niet te zien in de galerie. Wel hangen de muren vol met de bijbehorende gehaakte motorhelmen - die niet persé op helmen lijken en juist daarom mooi zijn, beter ook dan de vijf gehaakte 'zeilboten' waarmee Antonietta Peeters in 2000 de Philip Morris Kunstprijs won. In de geheime achterkamer van de galerie als toegift drie schilderijen - landschappen die niet uit de toon vallen bij het haakwerk en het tegelijkertijd relativeren.

De kunstenares zelf zag er overigens helemaal niet zo fier en stoer uit en leek eerder op een timide meisje uit een keurig milieu dat je zó met een haak- of fröbelwerkje en een kopje thee bij het haardvuur ziet zitten. Des te beter, zou ik zeggen. Om in de rubriek gossip te blijven: ook heldin Marlene Dumas bracht een bezoekje aan de opening. Jammer dat ik - timide meisje uit een keurig milieu - haar niet aan durfde te spreken.

> Antonietta Peeters en de tentoonstelling 'nieuwe schilderijen en haakwerk' in galerie Paul Andriesse, t/m 26 oktober.