Een hals vol gouden kettingen, polsen met armbanden en ringen aan haar vingers. Een diep decolletée met daaruit opbollende tieten. Cowboylaarzen onder een rokje. Ze roept, door de microfoon op het podium, "The Stedelijk is dead. Long live the Stedelijk!". Ze schreeuwt, in letters van roze bloemetjesstof die steekje voor steekje zijn vastgenaaid zijn met die vingers vol ringen, "Psychoslut". Ze krijst, in blauwe neonletters, "My cunt is wet with fear". Ze fluistert, in krasserige hanepoten, "This is my favorite little bird". Prachtig en vulgair moet het zijn. Lelijk en liefdevol moet het zijn.

> De kunstenares, Hinke en de opening van 'Ten Years Tracey Emin'.