Met het werk van Anne van de Pals is niet zoveel mis, het kán. Maar als ik er vervolgens zulke teksten bij lees, ben ik weg:

"De avond is gevallen en 't mens lijkt voor even uitgewroet. 'N wroeten om vorm te geven aan wat zich maar moeilijk wil bekennen en wat uiteindelijk voor me uitkronkelt m'n ogen pijnlijk raakt. 'N mens wil soms liever niet zien. Nog steeds baan ik me 'n weg via 't lijfsvoelen van de deken heen. Alles één pogen om in't binnenste te geraken."

> Hoe woorden meer kapot maken dan je lief is: 'Over de lege stoel' van Anne van de Pals, vorige maand in stichting Archipel in Apeldoorn.