Vanmiddag was ik op weg naar galerie Akinci om de laatste dag van Elke Krystufek's tentoonstelling Communifrontationsilence te bezoeken, toen ik het spoor bijster raakte. Omdat het niet meeviel Lijnbaansgracht nummer 311 te vinden - het adres van Akinci - stapte ik na drie rondjes fietsen een willekeurige galerie binnen om te vragen wáár die godvergeten galerie in gódsnaam te vinden was. De willekeurige galeriehouder vertelde me dat ik alleen maar dat deurtje daar links in hoek door hoefde te gaan, dan rechts en weer links en ik zou vanzelf bij Elke Krystufek belanden.

Ik opende het deurtje daar links in de hoek en stond hopla! in een nieuwe ruimte waar ik in spiegelbeeld de woorden galerie Vous-etes ici op het raam las. Kunst zag ik niet - of het moest de videorecorder op een plankje aan de muur zijn - en als antwoord op mijn vragende blik stuurde de telefonerende galeriehoudster me naar een deur achter haar; kennelijk was ik verzeild geraakt in een kunstdoolhof met de willekeurige galerie als startpunt.

Voorbij de tweede deur een artistieke oude jongere met hippe bril en een streng uitziende dame achter een imposant bureau vol kunstboeken; links van hen drie wanden met wetsuits en een vloer vol visgraten, zand en schelpen. Als dat Meshac Gaba niet was, onze eigenste Afrikaanse afgevaardige voor de Nederlandse presentatie op de Biënnale van Venetië komend voorjaar. Ach. Tja. Bij navraag bleek dat ik gerust de deur met die sleutel in het slot - die er heel privé en afgesloten uitzag - mocht openen.

Daar, in galerie Metis NL - "spreek uit als meetie enel", hoorde ik de galeriehoudster tevens dochter van dichter Lucebert tegen een domme bezoeker zeggen - nam ik voor het eerst die middag de moeite de camera uit mijn tas tevoorschijn te halen. Een ruimte vol met objecten van de vloer tot aan het plafond. Bijna doorzichtige, rekbare stof met opdrukken van een vrouwenlichaam waaruit geweien en haren staken. Vreemd gedraaide benen, enkels en voeten. Driedimensionaal. En toch plat. Alet Pilon. Nooit van gehoord.

Door de voordeur ging ik naar buiten, sloeg linksaf de stoep op en stapte door de eerstvolgende deur - eindelijk - binnen bij galerie Akinci. Ik had het haar zo graag gegund, dat voordeel van die twijfel, maar het is niet anders: van mij mag Krystufek in haar meisjeskamer blijven.

> Alice in Kunstenland: de wonderlijke beelden van Alet Pilon in galerie Metis NL en een impressie van Elke Krystufek in galerie Akinci, beide in galeriecomplex Lijnbaansgracht Amsterdam.