saturday 08 february 2003

<    >

Alet Pilon; galerie Metis NL; 2003   Alet Pilon; galerie Metis NL; 2003

Vanmiddag was ik op weg naar galerie Akinci om de laatste dag van Elke Krystufek's tentoonstelling Communifrontationsilence te bezoeken, toen ik het spoor bijster raakte. Omdat het niet meeviel Lijnbaansgracht nummer 311 te vinden - het adres van Akinci - stapte ik na drie rondjes fietsen een willekeurige galerie binnen om te vragen wáár die godvergeten galerie in gódsnaam te vinden was. De willekeurige galeriehouder vertelde me dat ik alleen maar dat deurtje daar links in hoek door hoefde te gaan, dan rechts en weer links en ik zou vanzelf bij Elke Krystufek belanden.

Ik opende het deurtje daar links in de hoek en stond hopla! in een nieuwe ruimte waar ik in spiegelbeeld de woorden galerie Vous-etes ici op het raam las. Kunst zag ik niet - of het moest de videorecorder op een plankje aan de muur zijn - en als antwoord op mijn vragende blik stuurde de telefonerende galeriehoudster me naar een deur achter haar; kennelijk was ik verzeild geraakt in een kunstdoolhof met de willekeurige galerie als startpunt.

Voorbij de tweede deur een artistieke oude jongere met hippe bril en een streng uitziende dame achter een imposant bureau vol kunstboeken; links van hen drie wanden met wetsuits en een vloer vol visgraten, zand en schelpen. Als dat Meshac Gaba niet was, onze eigenste Afrikaanse afgevaardige voor de Nederlandse presentatie op de Bi√ęnnale van Veneti√ę komend voorjaar. Ach. Tja. Bij navraag bleek dat ik gerust de deur met die sleutel in het slot - die er heel priv√© en afgesloten uitzag - mocht openen.

Daar, in galerie Metis NL - "spreek uit als meetie enel", hoorde ik de galeriehoudster tevens dochter van dichter Lucebert tegen een domme bezoeker zeggen - nam ik voor het eerst die middag de moeite de camera uit mijn tas tevoorschijn te halen. Een ruimte vol met objecten van de vloer tot aan het plafond. Bijna doorzichtige, rekbare stof met opdrukken van een vrouwenlichaam waaruit geweien en haren staken. Vreemd gedraaide benen, enkels en voeten. Driedimensionaal. En toch plat. Alet Pilon. Nooit van gehoord.

Door de voordeur ging ik naar buiten, sloeg linksaf de stoep op en stapte door de eerstvolgende deur - eindelijk - binnen bij galerie Akinci. Ik had het haar zo graag gegund, dat voordeel van die twijfel, maar het is niet anders: van mij mag Krystufek in haar meisjeskamer blijven.

> Alice in Kunstenland: de wonderlijke beelden van Alet Pilon in galerie Metis NL en een impressie van Elke Krystufek in galerie Akinci, beide in galeriecomplex Lijnbaansgracht Amsterdam.



home

archives





april 2008
november 2007
september 2007
august 2007
july 2007
june 2007
may 2007
april 2007
march 2007
february 2007
january 2007
december 2006
november 2006
october 2006
september 2006
august 2006
july 2006
june 2006
may 2006
april 2006
march 2006
february 2006
january 2006
december 2005
november 2005
october 2005
september 2005
august 2005
july 2005
june 2005
may 2005
april 2005
march 2005
february 2005
january 2005
december 2004
november 2004
october 2004
september 2004
august 2004
july 2004
june 2004
may 2004
april 2004
march 2004
february 2004
january 2004
december 2003
november 2003
october 2003
september 2003
august 2003
july 2003
june 2003
may 2003
april 2003
march 2003
february 2003
january 2003
december 2002
november 2002
october 2002
september 2002
august 2002
july 2002
june 2002
may 2002
april 2002


list of entries


powered by Movable Type