"Haar ensembles van meisjes doen soms denken Pippi Langkous, dan weer aan de koel geënsceneerde foto's van Helmut Newton, modeshows, theater- en filmscènes. Er worden echter nauwelijks aanwijzingen gegeven die duidelijk maken welke associaties het meest overeenkomen met de bedoeling van Beecroft. Bovendien zijn de meisjes meestal identiek gekleed en opgemaakt, en lijkt hun individualiteit verloren te zijn gegaan. Soms maken ze een kwetsbare indruk, dan weer zijn ze respect afdwingend sterk.
De sfeer is doortrokken van de spanning tussen het doorbreken van taboes en klassieke schoonheidsidealen, tussen erotische opwinding en de charme van naakte etalagepoppen. De modellen en het publiek tonen nauwelijks emotie en daarom blijft het geheel onduidelijk wat er zich in hun verbeelding afspeelt. Er wordt geen commentaar gegeven. Iedereen heeft een voorstelling, een gevoel en iedereen houdt dat voor zichzelf." (uit: 'Art at the Turn of the Millennium')

> kutkunst (6): Vanessa Beecroft (Italië, 1969) in een kort filmpje van één van haar installaties over haar werk en de betekenis van schoonheid.