Bij de opening van Merijn Bolink in galerie Fons Welters afgelopen zaterdag was het zo druk dat het wel een heuse party leek; behalve Tonie waren ook kunstenaar
Rob Birza, de tweeling
L.A. Raeven (waarover ik u toch echt eens meer moet vertellen) en het Parool present.

Vroeger was ik erg gecharmeerd van het werk van Bolink - akademiegenoot en telg uit een beroemde Enschedese kunstfamilie - en vertelde altijd enthousiast over de kinderwagen die hij op wonderlijke wijze kloonde of de appel die van binnen een sinaasappel was. Nu ben ik het geloof ik - hoewel ik dan voorbij ga aan het prachtige naakt hierboven, dat Bolink tekende door gaten in een muur te boren - wel met de recensent van het Parool eens:

"Zijn laatste, vaak technisch zeer knap vervaardigde creaties staan lukraak door de achterruimte opgesteld. Een oog dat op het ritme van een ademhaling indeukt en weer opbolt, een hart waarvan de kamers staan afgestemd op verschillende radiozenders, een autoband gemaakt van fietsonderdelen, enzovoort. Het zijn stuk voor stuk ietwat surreële beelden die een zekere gelaagdheid ontlenen aan al dan niet aardige vondsten. Perfect uitgevoerd, op het saaie af."

> Nieuw werk van Merijn Bolink in galerie Fons Welters in Amsterdam, tot en met 10 mei.