Eigenlijk wacht ik al tijden op een aanleiding om de foto's van Wijnanda Deroo onder de aandacht te brengen. Een tentoonstelling, een artikel in een krant, een televisieprogramma, íets. Natuurlijk heb ik helemaal geen aanleiding nodig - it's my party and I cry if I want to - maar het probleem is dat ik niet goed weet wat ik zou kunnen vertellen over die foto's. Deroo fotografeert enigszins vreemde interieurs die, als je ze beter bekijkt, helemaal niet zo vreemd zijn. Het is verleidelijk te denken dat er weinig bijzonders aan is, dat ze met groot gemak in het eerste het beste interieurtijdschrift zouden kunnen staan, of dat ze alleen maar mooi zijn.

Toch blijven haar foto's me bij, figuurlijk en letterlijk. Een paar weken geleden kwam ik er weer één tegen, groot afgedrukt bij een artikel in de boekenbijlage van het NRC Handelsblad en dacht "zal ik hem uitknippen?" maar legde de krant een dag later in de oud-papier-mand. Gisteren zag ik haar naam staan in het archief van het radioprogramma Kunststof maar luisterde naar een interview met Henk Visch. Vandaag viste ik voor het schillen van een kilo asperges een krant ergens onder uit dat oud-papier-mandje en sloeg hem open bij de foto van Deroo. Ach, het zijn gewoon mooie foto's - en ze kan leuk vertellen:

> Fotografe Wijnanda Deroo - "geroemd om haar geheimzinnige licht" - in een interview met NPS Kunststof (oktober 2002).