In het Italiaanse paviljoen op de Biënnale van Venetië is een beeld te zien van de Belgische kunstenares Berlinde de Bruyckere - een vrouwenfiguur staat op een klein plankje aan de muur, het gezicht en lichaam bedekkend met haar lange haar. Een paar jaar geleden zag ik het werk van de kunstenares in De Brakke Grond in Amsterdam, waar ze een enorme stellage behangen met knuffeldieren en dekens toonde, die je via een eng, wiebelig trapje kon beklimmen. Dekens spelen een belangrijke rol in de Bruyckere's werk, hoewel ze die inmiddels door paardenhaar vervangen lijkt te hebben:

"Het is de dualiteit van liefde en lijden, dreiging en bescherming, leven en dood, waarmee het werk van De Bruyckere zich voortdurend laat associëren. Over haar dekenvrouwen - diverse vrouwenfiguren, van wie de armen en benen levensecht zijn, maar de rest van het lichaam schuil gaat onder dekens - zegt ze: ‘De relatie tussen tonen en schuilen is een relatie die zich voordoet binnen één beeld. Het beeld dekenvrouw heb ik voor het eerst gemaakt in de periode van de genocide in Rwanda in 1993-1994. Ik toon een beeld van iemand die eigenlijk niet gezien wil worden. Op dat moment was ik zelf bezig met de vraag naar de essentie van het huis. Voor mij betekent dit een plek om te kunnen schuilen, alleen te zijn, te kunnen denken. Toen zag ik mensen op de vlucht met alleen een deken om zich te beschermen, te dekken. Zo is het beeld voor mij ontstaan."

> Berlinde de Bruyckere