|
  
Tijdens mijn galerieroute sloeg ik de tentoonstelling van Saskia Olde Wolbers in galerie Diana Stigter over. Dat was dom, ontdekte ik toen ik deze week in het Volkskrant kunstkatern een artikel over haar las. Dat ze video's van zelfgebouwde decors maakte wist ik, de stills die ik zag leken me oninteressant en nietszeggend maar ach, sommige mensen vinden dat wat, die abstracte spacey beelden. Maar dat er bij die video's verhalen horen, dat hadden ze me nooit verteld. Verhalen over Spaanse boeren die virtuele werelden bouwen in een broeikas, over Chinese baby's die vanuit de baarmoeder vertellen over de bouw van een enorme dam en over nepartsen die hun familie uitmoorden. Gisteren stapte ik dus alsnog op mijn fiets richting galerie Diana Stigter en kreeg eens te meer het bewijs dat kunst er is om gezien te worden. In levende lijve en met geluid.
> Een voorproefje in bewegend beeld zonder geluid van de werelden van Saskia Olde Wolbers, die op ware grootte en mé´ geluid tot 11 oktober te zien zijn in galerie Diana Stigter en tot en met 23 november in Now that part of me has become fiction in museum het Domein in
|
