Vorige week was ik in het Stedelijk Museum, dat zich naar verluidt geen goede lichtinstallatie kan veroorloven waardoor klassieke meesterwerken uit de collectie slechts in het schemerdonker te beschouwen zijn. Zo kon het gebeuren dat ik voor het eerst in mijn leven een boîte van Marcel Duchamp tegenkwam maar die nauwelijks kon zien en vallen de Beckmans, Rauschenbergs en Monets weg in de rafelige lage ruimtes.
De jongere en hedendaagse kunst zoals in de tentoonstelling Who if not we komt daarentegen wel goed tot zijn recht in het kale gebouw. Vanmiddag las ik in de Volkskrant kunstbijlage dan ook dat de deze maand nieuw aangetreden directeur Gijs van Tuyl (die overigens bij gebrek aan een woning als antikraakwacht zijn intrek nam in het oude Stedelijk, wat een voorrecht...!) in het tijdelijke SMCS een ander soort tentoonstellingen wil gaan maken.
Volgens Van Tuyl bevindt het Stedelijk zich op dit moment namelijk niet in een klassiek museum maar in een prachtig postkantoor, waarvan gebruikt gemaakt moet worden door te experimenteren met de collectie en kunstenaars - en dat lijkt me een heel goed plan, meneer Van Tuyl.

> Een rondje Stedelijk Museum CS, met in de tentoonstelling Who if not we...? het werk A fragment of asynchronised history van de Tsjech Ján Mancuška.

*) update of lees ook een kritisch bericht op kunstforum het Schoonheidspaleis.