monday 24 october 2005

<    >

Robbert Roos – hoofdredacteur van tijdschrift Kunstbeeld – doet op uitnodiging van het zeer vereerde notes on art in woord en beeld verslag van de Frieze Art Fair in Londen:

Bezoeker bij Marian Goodman Gallery (Thomas Schutte op voorgrond) De Frieze Art Fair beleefde dit weekend de derde editie en nu al lijkt het alsof de beurs al jaren bestaat. Het is knap om een evenement zo goed te hypen. Bijna niemand kan er omheen: verzamelaars niet, curatoren niet, critici, galeriehouders (zij die niet tot het heiligdom zijn toegelaten), kunstenaars, ze moeten er allemaal heen. Ook uit Nederland kwamen ze in grote getale. Londen is hot midden oktober. De grote vraag is alleen: hoe lang houdt dit stand. Wanneer barst de ballon van een opgefokte markt? De grote galeries speelden dit jaar behoorlijk op safe met veel internationaal gerenommeerde kunstenaars. Echt veel nieuws zag je daarom niet. De Frieze is een showcase, een poseurenbal. Zien, gezien worden, laten weten dat je er bent en dus meetelt. Wel met de fine fleur van de (internationale) galeriewereld en dus hét overzicht van wat er heden ten dage in de eigentijdse kunst te beleven is.

Nog steeds is er heel veel (figuratieve) schilderkunst te zien. En veel tekenkunst. Er waren ook veel 'winkeltjes': bijna alle galeries wedden op al hun kunstenaars. En zoals vroeger op de Art Cologne de Duitsers hun grote zware jongens (Baselitz cum suis) brachten, zijn het nu de grote Britse galeries die stevig inzetten op hun grote helden (The Brit Art Pack). Wel had Timothy Taylor een minisolo van de jonge Britse kunstenaar Tim Braden. Een verademing.

Andreas Gursky bij Spruth Maters LeeAardig voor een kunstbeurs zijn de speciale projecten die de Fair iedere keer initieert. Stedelijk Museum Bureau Amsterdam mocht dit jaar een project doen (Germaine Kruip bracht een lichtwerk aan in de lange entreegang, een 'wolk' die over het plafond trok), er werden speciaal gemaakte films getoond in een cinema, er is een sculptuurtentoonstelling in Regent's Park (Frieze bivakkeert in een enorme tent in dit park), er was een enorme installatie (een geabstraheerde 'stad') van Michael Beutler en zo er waren nog wat andere losse, conceptuele projecten.

De pure kunsthandel blijft op zo'n beurs echter nooit ver weg. Bij David Zwirner stond bijvoorbeeld een werk van Chris Ofili tegen de muur geleund, dat naar verluidt rond de miljoen dollar op moest gaan brengen. Gekkenwerk.
Voor een wat spannender project moest je bij The Wrong Gallery zijn. Die nodigde Paola Pivi uit voor een performancewerk, waardoor ruim vijftig Chinezen – gekleed in identitiek grijze sweaters – je dicht opeengepakt vanuit een klein hokje aanstaarden.

impressieTwee Nederlandse galeries mochten zich dit jaar tot de crème de la crème van Frieze rekenen: Fons Welters en Diana Stigter. Welters – voor het tweede jaar present – had weer zeer fraai werk van Berend Strik meegenomen, een aandoenlijk object van Tom Claassen (een tot 'geslepen kiezels'gefragmenteerde figuur), schilderijen van Claire Harvey en Yesim Akdeniz Graf en een grote lichtbox van Jan de Cock (die tegelijkertijd ook een presentatie heeft in Tate Modern). Diana Stigter toonde ongeveer haar hele stal. Daartussen nieuw werk van Amie Dicke, die haar versneden foto's heeft ingeruild voor intrigerende objecten-in-nylon. Losjes verspreid over de beurs kon je ook nog de Nederlanders Erik van Lieshout, Atelier van Lieshout, Jacco Olivier, Aernout Mik en Philip Akkerman tegenkomen. Op honderden kunstenaars uiteindelijk toch nog steeds een behoorlijk magere representatie.

Vanessa Beecroft bij Massimo MininiDe Duitsers blijven vooralsnog dominant aanwezig met hun neo-romantische schilderwerk en natuurlijk is er het nodige aan Britse kunst. Maar zoals de British Art Show in The Baltic in Newcastle leert: de Londense kunstscene is vooral een internationale kunstscene met veel kunstenaars van buiten het Verenigd Koninkrijk. Zit je een paar jaar in die wereld, dat wordt je ook meteen ingelijfd bij 'the crowd'. Vandaar dat de British Art Show – die iedere vijf jaar een stand van zaken van de Britse kunst laat zien - voor het eerst veel buitenlandse inbreng kent.

Met de opkomst van de Brit Art is Londen in de jaren negentig een belangrijk centrum van de internationale kunstwereld geworden. Het galeriewezen floreert, de musea tonen belangrijke show na belangrijke show, de Tate Modern heeft een schier onaantastbare status en de Frieze Art Fair wordt als een van de belangrijkste kunstbeurzen ter wereld gezien. Ondertussen domineren de Engelse kunstenaars echter al lang niet meer het internationale artistieke klimaat. De rol van primus inter paris van Londen is puur een economisch verhaal. En de (recente) geschiedenis leert dat dit soort centra vrij nomadisch zijn. Pas als Frieze over vijf jaar nog steeds een plek is waar je niet omheen kunt, kun je gaan spreken van een solide positie.



home

archives





april 2008
november 2007
september 2007
august 2007
july 2007
june 2007
may 2007
april 2007
march 2007
february 2007
january 2007
december 2006
november 2006
october 2006
september 2006
august 2006
july 2006
june 2006
may 2006
april 2006
march 2006
february 2006
january 2006
december 2005
november 2005
october 2005
september 2005
august 2005
july 2005
june 2005
may 2005
april 2005
march 2005
february 2005
january 2005
december 2004
november 2004
october 2004
september 2004
august 2004
july 2004
june 2004
may 2004
april 2004
march 2004
february 2004
january 2004
december 2003
november 2003
october 2003
september 2003
august 2003
july 2003
june 2003
may 2003
april 2003
march 2003
february 2003
january 2003
december 2002
november 2002
october 2002
september 2002
august 2002
july 2002
june 2002
may 2002
april 2002


list of entries


powered by Movable Type