Om de de een of andere reden deed ik er geen verslag van op deze website, dus het is mooi dat Metropolis M deze maand ter herinnering nog iets over schrijft over de animatiefilms van Nathalie Djurberg op de Berlin Biënnale van afgelopen jaar, die ik eigenlijk al met al het interessantste vond dat er te zien was. In een zijkamer van een oude Joodse meisjesschool - waar ook Marcel van Eeden een wand vol tekeningen hing - draaide een mooi filmpje met onbeholpen gekleide figuurtjes van de Zweedse kunstenaar Djurberg, dat tegelijkertijd aandoenlijk en shockerend was:

"Ademloos toekijkend als een kind, blijf je gekluisterd aan de beeldbuis. In een smalle, verduisterde ruimte worden filmpjes vertoond waarin aantrekkelijk gekleurde figuren, gekneed uit plasticine, een verhaal vertellen in een geknutseld decor van karton, draad en katoen. Het verhaal is als een sprookje. Het kent een plot, dat eerder pervers en misselijkmakend is dan geruststellend. Een tijger likt de kont van een jong meisje. In plaats van hem te weren laat het meisje het dier zijn gang gaan. Waarna ze verveeld zucht: 'Why do I have this urge to do these things over and over again?'. (Metropolis M)

> Nathalie Djurberg - stills, want helaas geen enkel filmfragment te vinden op heel het internet - en de Engelse versie van Metropolis M's tekst All is animation.