En zo was ik voor het eerst van mijn leven op de nu alweer 52ste Biënnale van Venetië - de hoogste tijd dus - waar ik samen met een massa journalisten van over de hele wereld belandde in een archaïsche omgeving vol jaren-vijftig-gebouwtjes voorzien van megalomane entrees met uit steen gehouwen namen, waarin de diverse landen hun beste waar tonen, een soort Efteling van de kunst. Tijdens het rennen en vliegen om alles te zien en mee te maken in de al even sprookjesachtige stad, die elke twee jaar een zomer lang tot in alle hoeken en gaten wordt overgenomen door de internationale kunstwereld, kwam er van het voorgenomen dagelijkse plaatje niet veel terecht - bij deze dus met terugwerkende kracht de sfeer en de mensen, de kunst volgt.

> De biënnale van Venetië - een impressie in dertig, al zeg ik het zelf, fijne foto's.