In galerie De Praktijk deze maand nieuw werk van de beruchte Ronald Ophuis - ooit vooral in het kunstnieuws vanwege zijn schilderij van een brute verkrachting - en de schilder laat zien dat de enige regel die geldt het mij jarenlang voorgehouden 'als het goed is, is het goed' is. Hoewel ik niet dol ben op duimendik geëngageerde kunst zijn de schilderijen van Ophuis indrukwekkend, al was het maar door het formaat waarop de afgebeelde mensen levensgrote proporties aannemen, zodat de toeschouwer zich rechtstreeks in het tafereel lijkt te bevinden. Terwijl Ophuis zich eerder al bezighield met het schilderen van wreedheden in de concentratiekampen van de Tweede Wereldoorlog, haalt hij in zijn nieuwste werk de kijker nog dichterbij met een metersgroot doek van de in het veel recentere verleden onder Nederlandse verantwoordelijkheid geëxecuteerde mannen in Srebrenica:

"Die schuldvraag is nieuw in het oeuvre van Ophuis. In zijn vroegere werk ging het over de inwisselbaarheid van daders en slachtoffers (joden die elkaar verkrachten in een concentratiekamp). Nu is de rolverdeling duidelijk: de negen mannen in de schuur zullen over enkele minuten door Serviërs worden geëxecuteerd. Iedereen die het kon weten, niemand die iets deed. En daarmee appelleert de voorstelling aan een collectief schuldgevoel." (de Volkskrant)

> Werk van Ronald Ophuis in galerie De Praktijk in Amsterdam, met als ondertitel Srebrenica - een monument van schaamte en onvermogen, en een recensie van de Volkskrant in Ophuis maakt denkfout met 'Srebrenica I'.